วันศุกร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

การบริหารจัดการยุคใหม่

การบริหารจัดการยุคใหม่
          วิวัฒนาการด้านการบริหารจัดการของโลกเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย สามารถแบ่งยุคของการบริหารจัดการออกมาคร่าวๆได้คือ
          1 ยุคเกษตรกรรม (Agriculture Era) ยุคนี้ไม่มีอะไรที่เป็นรูปแบบมากนัก มนุษย์ต้องพึ่งพาดินฟ้าอากาศที่ไม่สามารถควบคุมได้ กิจกรรมหลักมุ่งไปทางด้านการเกษตร การบริหารจัดการในยุคนี้จึงไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ
          2 ยุคอุตสาหกรรม (Industrial Era) ยุคนี้ถัดมาจากยุคเกษตรกรรม จุดต่ออยู่ที่ประมาณ 130 มาแล้ว ตัวจุดประกายให้เปลี่ยนยุคมาจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม มีการคิดค้นเครื่องจักรต่างๆมากมาย เริ่มมาจากประเทศอังกฤษเป็นผู้นำ แล้วแพร่ขยายไปทั่วโลก ทำให้มนุษย์ต้องเปลี่ยนแปลงจากการพึ่งพาดินฟ้าอากาศมาพึ่งเครื่องจักรแทน การบริหารจัดการด้านอุตสาหกรรมเน้นการผลิตปริมาณมาก และตลาดอยู่ในมือผู้ผลิต คนทำงานถูกมองเหมือนเครื่องจักร มีระบบการบริหารจัดการเกิดขึ้นมากมายซึ่งส่วนใหญ่เน้นไปที่การผลิตให้ได้มากๆ และมีการแบ่งงานกันทำตามความสามารถ คนในยุคนี้จึงทำงานเหมือนเครื่องจักร
           3 ยุคสารสนเทศ (Information Technology Era) ยุคนี้ถัดมาจากยุคอุตสาหกรรม จุดต่ออยู่ที่ประมาณ 30 ปีมาแล้ว ตัวจุดประกายให้เปลี่ยนยุคมาจากการปฏิวัติระบบคอมพิวเตอร์ เครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่เช่น Main frame ถูกพัฒนามาเป็น PC และต่อมาจนเป็น Notebook จุดพัฒนาต่อมาจากคอมพิวเตอร์ก็คือโทรศัพท์มือถือ ในขณะเวลาใกล้เคียงกันก็เกิดอินเทอร์เน็ตขึ้นมา พัฒนาการของระบบสารสนเทศเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ ระบบการบริหารจัดการจึงเปลี่ยนไปด้วยเพราะตลาดเริ่มเปลี่ยนมาอยู่ในมือของผู้ซื้อ การแข่งขันกันในด้านธุรกิจจึงสูงมาก ผู้ผลิตหรือผู้ให้บริการต้องสร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้า ระบบการบริหารจัดการมุ่งเน้นไปที่สร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้า
          เป็นปกติธรรมดาที่ระบบต่างๆเหล่านี้จะเริ่มมาจากภาคอุตสาหกรรมก่อน หลังจากนั้นภาคการบริการเอกชนจึงปรับตามไม่เช่นนั้นก็คงสื่อสารกันไม่ได้ และในที่สุดภาคการบริการของรัฐก็ต้องปรับตามไปอีกเช่นกัน ไม่เช่นนั้นเอกชนก็จะหนีไปลงทุนที่อื่นหมด เพราะพูดกับรัฐไม่รู้เรื่อง เนื่องจากการบริหารจัดการล้าหลังตามเอกชนไม่ทัน
          ประเทศไทยก็ไม่น้อยหน้าประเทศอื่นในด้านพัฒนาการของสิ่งเหล่านี้ เพราะประเทศไทยมุ่งการพัฒนาประเทศในทางอุตสาหกรรม โรงงานอุตสาหรรมภายในประเทศจึงมีมากมาย ที่รวมถึงอุตสาหรรมที่มีการส่งออกเป็นจำนวนมหาศาล การนำระบบการบริหารจัดการที่ทันสมัยมาใช้จึงไม่ได้เน้นที่การพัฒนาตนเองเพื่อให้สามารถแข่งขันกับผู้อื่นได้แต่เพียงอย่างเดียว ยังจำเป็นต้องแสดงให้ผู้อื่นเห็นได้ว่ากิจการของตัวเองมีพัฒนาการที่ทันสมัยและเป็นสากล ซึ่งจำเป็นต้องมีการขอรับการรับรองระบบการบริหารจัดการ จากองค์กรที่เป็นสากล เพื่อให้เป็นที่ยอมรับของต่างประเทศ
          ระบบการบริหารจัดการจึงถูกมองออกเป็น 2 รูปแบบคือระบบที่ทำไปแล้วไม่สามารถขอการรับรองได้ กับระบบที่สามารถขอการรับรองได้ องค์กรที่ทำระบบประเภทแรกเป็นองค์กรที่มุ่งมั่นจะพัฒนาตนเองอย่างแท้จริง เป้าหมายในการวางระบบมุ่งไปที่การพัฒนาองค์กรให้มีประสิทธิภาพ ระบบพวกนี้ก็ได้แก่ 5ส, QCC, Balanced Scorecard, ระบบลีน ระบบ TQM และระบบอื่นๆอีกมากมาย สำหรับองค์กรที่พัฒนาตนเองโดยนำระบบงานที่มีการรับรองมาใช้หากมีความตั้งใจที่ถูกต้องก็จะได้สองต่อคือมีระบบงานที่ดีด้วยและได้รับการรับรองจากองค์กรที่เป็นสากลเพื่อเป็นการแสดงออกถึงศักยภาพของตนเองให้ผู้อื่นได้รับรู้ด้วย
          อย่างไรก็ตามการนำระบบงานประเภทที่สองนี้มาใช้กลับเป็นดาบสองคม เพราะวัตถุประสงค์ในการทำระบบนั่นเอง วัตถุประสงค์ควรจะมาจากการที่ตั้งใจไว้ว่าจะต้องวางระบบให้การทำงานมีประสิทธิภาพ แล้วถือว่าการได้รับการรับรองเป็นผลพลอยได้ หากเป็นเช่นนี้ก็จะได้สองต่อตามที่ว่าไว้ แต่เป็นที่น่าเสียดายที่องค์กรจำนวนมากที่น่าจะเกินครึ่งด้วยซ้ำในประเทศไทยที่วางระบบประเภทนี้ได้ยกเอาวัตถุประสงค์ของการได้รับการรับรองขึ้นมาก่อน เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้รับการรับรอง และอาจไม่สนใจด้วยซ้ำว่าองค์กรของตนจะพัฒนาขึ้นหรือไม่ ประกอบกับองค์กรที่ให้การรับรองที่เน้นไปที่การทำธุรกิจว่าจะต้องมีลูกค้ามากๆ การรับรองจึงเป็นไปอย่างหละหลวม ทั้งที่ตั้งใจจะให้มันหละหลวมและไม่ตั้งใจ จนในที่สุดระบบประเภทหลังนี้ก็ขาดความน่าเชื่อถือ เพราะความเสื่อมไม่ได้อยู่ที่ตัวระบบ แต่ไปอยู่ที่ตัวผู้มีส่วนเกี่ยวข้องนั่นเอง
          เป็นที่เข้าใจกันดีว่าในยุคปัจจุบันการที่จะนั่งทำงานประจำกันไปวันๆ หากเป็นภาคเอกชนก็ไม่มีทางที่จะอยู่รอดได้ในระยะยาว และหากเป็นภาครัฐที่พึงพิงแต่งบประมาณที่รัฐให้มาแต่อย่างเดียว โดยไม่มีการพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงานเพื่อสร้างความพึงพอใจให้กับประชาชนผู้มารับการบริการก็แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพ และความจริงใจของผู้บริหารได้อย่างชัดเจน ดังนั้นทุกองค์กรจึงจำเป็นต้องเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานด้วยการนำระบบการบริหารจัดการที่เหมาะสมมาใช้อย่างตั้งใจจริง
          พัฒนาการของระบบการบริหารจัดการของประเทศไทยนั้นมีมากมาย เพราะประเทศไทยเป็นประเทศที่นำเข้าระบบงานเหล่านี้ โดยมีน้อยนักที่เราจะคิดขึ้นมาเอง การนำเข้าของประเทศไทยเป็นไปอย่างหลากหลายจากทั่วทุกมุมโลกที่สร้างระบบเหล่านี้ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นอเมริกา ยุโรป หรือญี่ปุ่นที่เป็นต้นตอหลัก ย่อมเป็นธรรมดาที่ว่าใครสร้างสิ่งใดขึ้นมาก็ต้องเป็นไปตามวัฒนธรรม หรือสิ่งแวดล้อมของผู้สร้าง การที่จะนำสิ่งที่ผู้อื่นสร้างไว้มาใช้จำเป็นต้องเข้าใจในสิ่งเหล่านั้นอย่างชัดเจน ซึ่งอาจไม่สามารถนำมาใช้แบบ copy ได้ 100%
          ในอดีตผู้บริหารเพียงรู้จักวิธีการบริหารจัดการในระดับ POSTCoRB ที่ประกอบด้วย P = Planning (การวางแผน), O = Organizing (การจัดองค์กร), S = Staffing (การจัดคนเข้าทำงาน), D = Directing (การสั่งการ), Co = Co-ordinating (การประสานงาน), R = Reporting (การรายงาน) และ B = Budgeting (การงบประมาณ) ก็สามารถบริหารงานให้ดีได้แล้ว แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป POSTCoRB แค่นี้ไม่พอ ผุ้บริหารต้องรู้จักการบริหารเชิงกลยุทธ์ รู้จักวิสัยทัศน์ รู้จักกลยุทธ์ รู้จักกำหนดตัวชี้วัดและเป้าหมาย มีภาวะผู้นำ รู้เรื่องการทำงานเป็นทีม รู้เรื่องการกระจายอำนาจ และอีกมากมาย จึงจะเป็นผู้บริหารที่เป็นที่ยอมรับ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นองค์ประกอบอยู่ในระบบการบริหารจัดการสมัยใหม่ทั้งสิ้น
          ด้วยความหลากหลายเหล่านี้ ประกอบกับไม่สามารถมองภาพรวมออก จึงทำให้เกิดความเข้าใจในระบบเหล่านี้ไม่ชัดเจนพอ ผมจึงได้พยายามเขียนบทความออกมาเพื่ออาจจะเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่สนใจ เนื่องจากเนื้อหาสาระจึงมีมาก และอาจต้องมีการปรับปรุงแก้ไข และเพิ่มเติมเมื่อกาลเวลาผ่านไป จึงได้จัดทำ website ที่เป็นเรื่องราวเหล่านี้ ผู้ที่สนใจสามารถเข้าไปดูได้ที่http://www.topofquality.com โดยเข้าไปที่เมนู “บทความ” หัวข้อต่างๆจะพัฒนาเพิ่มเติมขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันมีหัวข้อดังต่อไปนี้
 ที่มา  http://www.gotoknow.org/posts/472110

แนวคิดการบริหารทรัพยากรมนุษย์ยุคใหม่

แนวคิดการบริหารทรัพยากรมนุษย์ยุคใหม่
การ บริหารจัดการทุนมนุษย์ (Human Capital Management - HCM) คือ การบริหารจัดการเพื่อสร้างคุณภาพและผลการปฏิบัติงานของบุคลากร ซึ่งเป็นการรวมกิจกรรมอย่างกว้างขวาง นับตั้งแต่การกำหนดและสรรหาบุคลากรที่มีความสามารถดีที่สุด (talent) การรักษาบุคลากร การพัฒนาและจูงใจให้บุคลากรแสดงศักยภาพสูงสุดของตนเองได้





กระแส ทุนนิยมที่มีอิทธิพลสำคัญต่อการบริหารจัดการในทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็นภาคธุรกิจ รัฐวิสาหกิจ กระทั่งหน่วยงานราชการ และสถาบันการศึกษา ต่างได้รับอิทธิพลจากกระแสทุนนิยมจนต้องปรับเปลี่ยนการบริหารจัดการของตนเอง เพื่อให้สามารถแข่งขันและสร้างความเติบโตขององค์การ
ในส่วนภาครัฐ และสถาบันการศึกษาจำเป็นต้องปรับการบริหารจัดการขององค์การของตนเองในด้าน การให้บริการเช่นกัน เพื่อสนองต่อความต้องการของภาคเอกชนที่เริ่มสูงขึ้น
ใน ยุคของทุนนิยมนี้เอง องค์การที่มีทุนมากกว่านับว่ามีความได้เปรียบเหนือกว่าองค์การอื่น และหลังจากปลายศตวรรษที่ 20 แนวคิดเรื่องทุนในการดำเนินการได้ถูกตีความมากกว่าความหมายเรื่องของการเงิน ทรัพยากร การบริหารจัดการ และเทคโนโลยี แต่ได้เริ่มให้ความสำคัญต่อบุคลากรมากขึ้น และถือเป็นทุนสำคัญขององค์การในการสร้างความได้เปรียบในการดำเนินงาน มีนักคิดหลายท่านเรียกบุคลากรแนวคิดนี้ว่า "Human Capital" หรือ ทุนมนุษย์ สำหรับนักเศรษฐศาสตร์มองว่าทุนมนุษย์คือ การรวมของทักษะ ความรู้ สุขภาพ และค่านิยมในตัวคนคนหนึ่งซึ่งไม่สามารถแยกออกจากกันได้ ดังนั้นการลงทุนหรือการจ่ายค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวกับบุคลากร ทั้งการศึกษา การฝึกอบรม สวัสดิการ และอื่นๆ ถือเป็นการลงทุนเพื่อให้ได้ผลตอบแทนคือรายได้ขององค์การ
การบริหาร จัดการทุนมนุษย์ (Human Capital Management - HCM) คือ การบริหารจัดการเพื่อสร้างคุณภาพและผลการปฏิบัติงานของบุคลากร ซึ่งเป็นการรวมกิจกรรมอย่างกว้างขวาง นับตั้งแต่การกำหนดและสรรหาบุคลากรที่มีความสามารถดีที่สุด (talent) การรักษาบุคลากร การพัฒนาและจูงใจให้บุคลากรแสดงศักยภาพสูงสุดของตนเองได้ ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการทุนมนุษย์จำเป็นต้องมีแนวคิดที่สร้าง สรรค์ มีแรงขับ ความกระตือรือร้น และให้ความสำคัญต่อการมุ่งสู่ความสำเร็จที่เป็นเลิศ
ดังนั้น การบริหารทรัพยากรมนุษย์จึงเป็นการจัดการที่ผู้บริหารทุกระดับในองค์การจำ เป็นต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคนี้จึงเป็นภารกิจที่สำคัญของผู้บริหารทุกระดับ ที่ต้องทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดกับนักทรัพยากรมนุษย์ในองค์การของตนเอง เพื่อวางแผนและดำเนินการเพื่อสร้างบุคลากรที่มีศักยภาพและสร้างผลผลิตสูงสุด ให้กับองค์การ
นอกจากนี้ การมองบุคลากรในเชิงของการเป็นทุนเพื่อสร้างรายได้และความเติบโตขององค์การ แล้ว แนวคิดการบริหารทรัพยากรมนุษย์เริ่มให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการที่มุ่ง เน้นปัจเจกบุคคล (individual) แทนการบริหารจัดการแบบกลุ่ม ซึ่งมีการปฏิบัติและการกำหนดผลตอบแทนในลักษณะเหมือนกันที่มีความสะดวกต่อผู้ ดำเนินการ แต่ไม่สามารถตอบสนองและสร้างความพึงพอใจของบุคลากรที่มีความแตกต่างกันได้
โดย เฉพาะอาจไม่สามารถจูงใจและรักษาบุคลากรที่มีศักยภาพสูงขององค์การไว้ได้ เพราะองค์การไม่สามารถกำหนดผลตอบแทนในระดับที่บุคลากรที่มีศักยภาพสูงเกิด ความพอใจ หากยังคงแนวคิดที่จะให้ในลักษณะเท่ากันเพื่อความยุติธรรมอีกต่อไป แนวคิดเรื่องการบริหารแบบปัจเจกบุคคลนี้ทำให้การบริหารทรัพยากรมนุษย์ต้อง ปรับเปลี่ยนการปฏิบัติหลายประการได้แก่
1.การสรรหาและคัดเลือก
การ สรรหาและคัดเลือกจะมุ่งเน้นการคัดเลือกบุคลากรที่มีศักยภาพสูง หรือมีความสามารถที่จะพัฒนาตนเองได้ตามทิศทางที่องค์การต้องการ คุณสมบัติของพนักงานจะถูกกำหนดพร้อมกับแหล่งการสรรหาที่เฉพาะเจาะจง เช่น สถาบันการศึกษาที่มีสาขาวิชาที่ได้รับการยอมรับ นอกจากนี้คุณสมบัติที่มีความหลากหลายทั้งในเรื่องความรู้ ทักษะ และประสบการณ์ในธุรกิจจะได้รับความสนใจมากขึ้น
2.การพัฒนาศักยภาพ
การ พัฒนาจะมุ่งเน้นการพัฒนาจากบุคลากรที่มีความชำนาญและความสามารถเฉพาะด้าน เป็นการพัฒนาเพื่อสร้างทักษะหลากหลาย (multi-skilled) โดยผ่านการวิเคราะห์ความรู้ ความสามารถ และคุณลักษณะอย่างเป็นระบบ วิธีการพัฒนาจะใช้เทคโนโลยีมากขึ้น และผู้เรียนจะเรียนรู้ด้วยตนเองผ่านหลักสูตรต่างๆ ที่จัดทำไว้ รวมทั้งการจัดกิจกรรมบริหารความรู้ (knowledge management) ผู้บริหาร หัวหน้างาน และพนักงาน จะมีบทบาทร่วมกันมากขึ้นในการกำหนดเนื้อหาและวิธีการฝึกอบรมที่เหมาะสมกับ พนักงานแต่ละคน ผู้บริหารและหัวหน้างานมีบทบาทในการเป็นผู้สอนแนะ (coaching) พร้อมกับการส่งเสริมให้ พนักงานเรียนรู้ด้วยตนเอง
3.การจัดสวัสดิการและผลตอบแทน
ผล ประโยชน์ตอบแทนจะถูกออกแบบเพื่อใช้เป็นกลยุทธ์ในการจูงใจเฉพาะบุคคล ซึ่งมีความต้องการและคุณลักษณะพื้นฐานแตกต่างกัน การจัดสวัสดิการแบบคาเฟ่ ทีเรีย (cafeteria) ที่กำหนดงบประมาณของแต่ละบุคคล และให้พนักงานเลือกประเภทสวัสดิการที่ต้องการด้วยตนเอง เริ่มได้รับความสนใจมากขึ้น นอกจากนี้การบริหารผลตอบแทนจะเชื่อมโยงกับการบริหารผลการปฏิบัติมากขึ้น
4.การจูงใจ
การ จัดสวัสดิการด้านการศึกษาต่อในระดับสูง การฝึกอบรม และผลตอบแทนที่จูงใจจะเป็นปัจจัยสำคัญที่บุคลากรให้ความสนใจ รวมทั้งการบริหารจัดการที่ให้พนักงานมีอำนาจในการตัดสินใจด้วยตนเองมากขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดของคนรุ่นใหม่ซึ่งมีความคิดเห็นและมีความเชื่อมั่นใน ตนเองสูง
ดังนั้น การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคใหม่จำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยนบทบาทของผู้ เกี่ยวข้องทั้งพนักงาน หัวหน้างาน ผู้บริหาร และนักทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งต้องมีภารกิจร่วมกันมากขึ้นแทนการแบ่งแยกหน้าที่ชัดเจน และการบริหารจะให้ความสำคัญต่อบุคลากรที่มีศักยภาพมากขึ้น ซึ่งทำให้การจัดการด้านบริหารทรัพยากรมนุษย์ถูกออกแบบเพื่อให้มีความ ยืดหยุ่นและปรับเปลี่ยนได้ง่าย
แนวคิดนี้จึงไม่ต่างจากแนวคิดการบริหารธุรกิจที่มีการปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วและไม่ยึดติดกับการบริหารแบบมุ่งเน้น วิธีการหรือกระบวนการ มากกว่าการมุ่งเน้นผลลัพธ์
ที่มา http://www.gotoknow.org/posts/227350

การเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารและพนักงานยุคใหม่

การเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารและพนักงานยุคใหม่
ในยุคปัจจุบันที่การแข่งขันทางเศรษฐกิจเป็นไปอย่างเข้มข้น ทุกองค์กรมุ่งพัฒนาตนเองอยู่เสมอ  เพื่อปรับตัวรับการเปลี่ยนแปลง  เพื่อความอยู่รอดขององค์กร  และเพื่อการเติบโตในอนาคต  ผู้บริหารและบุคลากรขององค์การเป็นปัจจัยสำคัญยิ่งกับการอยู่รอดหรือประสบความสำเร็จ  ดังนั้นผู้บริหารแบบเดิมจึงต้องมีการพัฒนาและเปลี่ยนแปลงให้เหมาะกับสภาพแวดล้อมของธุรกิจ
ตารางแสดงการเปรียบเทียบการบริหารแบบเดิมกับการบริหารแบบใหม่
การบริหารแบบเดิม
การบริหารแบบใหม่
1.  ผู้บริหารคือนายจ้าง
2.  มีอำนาจในการตัดสินใจ
3.  ข้อมูลส่วนใหญ่ไม่เปิดเผย

4.  บริหารจัดการแบบเดิม
5.  บริหารและสั่งการจากบน – ล่าง (Top – Down) ออกแบบไว้ชัดเจน
6.  บริหารงานตามสายการบังคับบัญชา 
ลดหลั่นกันลงมา  คงอำนาจไว้ระดับสูง

7.  บริหารจัดการอยู่ในวงแคบ
8.  การทำงานเหมือนเดิมที่ถ่ายทอดกันมาเฉพาะ ด้าน
9.  ผลิตสินค้าให้สำเร็จและจำหน่ายตามความพอใจของผู้บริหาร
10.ไม่จำเป็นต้องหากลยุทธ์  เพราะไม่มีคู่แข่ง หรือมีน้อย
1.  ผู้บริหาร คือ ผู้ให้คำแนะนำ ปรึกษาแก่ พนักงาน
2.  ผู้ร่วมงานมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ
3.  ข้อมูลเปิดเผย  นอกจากข้อมูลที่ทำให้องค์กรเสียหาย
4.  การบริหารจัดการมีเทคนิคใหม่ ๆ โดยมีข้อมูลสารสนเทศ
5.  การพิจารณาสั่งการรับฟังข้อเสนอแนะจาก ระดับล่าง (Bottom – Up) สามารถเปลี่ยนแปลงได้
6.  บริหารงานเป็นคณะทำงาน  ที่ปรึกษา ทำงานเป็นทีม  สายการบังคับบัญชาแบนราบและกระจายอำนาจ
7.  บริหารจัดการกว้างไกล  ไร้พรมแดน
8.  การทำงานมีการสร้างองค์ความรู้ใหม่ ๆ ใช้
เครื่องจักรมากขึ้น
9.  การผลิตและจำหน่ายยึดความพึงพอใจของ ลูกค้า
10.ต้องคิดหากลยุทธ์ให้เจริญเติบโต  เพราะ คู่แข่งมีมาก
                
แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารและพนักงานในองค์กร  บางกรณีก็มีการเริ่มเปลี่ยนแปลงสภาวะแวดล้อมไปแล้ว  และก้าวหน้ามากขึ้นอย่างรวดเร็ว  เช่น  เทคโนโลยีการติดต่อสื่อสาร  ซึ่งผู้บริหารและพนักงานจะต้องปรับเปลี่ยน  เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ขององค์กร  ดังนี้
1.  เป็นองค์การที่ทันสมัย (Virtual Organization) มีการใช้เทคโนโลยีต่าง ๆ โดยเฉพาะเทคโนโลยีการสื่อสาร  เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์  สามารถทำงานได้ทุกหนทุกแห่งโดยใช้อุปกรณ์ที่ทันสมัย เช่น คอมพิวเตอร์โน๊ตบุกส์  แลปทอป  และคอมพิวเตอร์มือถือ  ซึ่งในประเทศญี่ปุ่นมีการทำงานที่บ้านแทนออฟฟิศ  โดยมีเครือข่ายอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงให้บริการ  ถ้าพนักงานเข้ามาทำงานในออฟฟิศก็สามารถเข้าไปนั่งโต๊ะใด ๆ ก็ได้  โดยมีคอมพิวเตอร์ประจำโต๊ะเพื่อบอกรหัสผ่านของตนเองว่าวันนี้มาแสดงตน  ญี่ปุ่นต้องการให้พนักงานไม่ต้องเข้าออฟฟิศให้ได้ 20% ของคนทำงานทั้งหมด  ในปี 2553  การใช้ระบบติดต่อสื่อสารเป็น  Internet Chat Rooms และ Teleconference สำหรับการประชุม
2.  ใช้เทคนิคการบริหารเวลา  (Just in time)  การบริหารวัตถุดิบ และควบคุมปัจจัยต่าง ๆ ให้ผลิตสินค้าเสร็จตามเวลาส่งมอบให้ลูกค้าทันเวลา โดยไม่ผลิตไว้มากเกินไป มีการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ การจูงใจ การให้ค่าตอบแทนที่จูงใจ เพื่อการทำงานที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ
3.  เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ (Learning Organization) จากข้อมูล (Data) ได้มาจากการรวบรวม  ถ้าข้อมูลที่ผ่านกระบวนการเรียบเรียง  วิเคราะห์  เรียกว่า  Information  ส่วนความรู้เกิดจากกระบวนการที่บุคคลรับรู้  ผ่านกระบวนการคัดเปรียบเทียบเชื่อมโยงกับความรู้อื่นเป็นความเข้าใจ  และนำไปใช้  และความรู้จะฝังอยู่ในตัวบุคคลเกิดเป็นปัญญา (Wisdom) เพราะเป็นยุคของการแข่งขัน  เป็นยุคข้อมูลข่าวสาร  ข้อมูลนำมาเป็นฐานในการปรับปรุงเปลี่ยนวิธีการ  ปรับปรุงผลผลิตให้ผู้บริโภคเกิดความพึงพอใจสูงสุด
4.  การนำระบบคอมพิวเตอร์เข้ามาใช้ควบคุมการทำงาน (Computerized Coaching and Electronic Monitoring) ระบบคอมพิวเตอร์เข้ามามีส่วนประกอบในอุปกรณ์ที่ทันสมัย  ใช้ในการควบคุมการทำงาน  ควบคุมการผลิต  เช่น  ในการผลิตหนังสือพิมพ์ในปัจจุบัน  ในโรงพิมพ์มีการใช้ระบบคอมพิวเตอร์ควบคุมการทำงาน  ตั้งแต่การพิมพ์  การขึ้นแท่นพิมพ์ของม้วนกระดาษ  การเรียงพิมพ์  การจัดตามจำนวนใบสั่งของเอเย่นแต่ละแห่ง  และผ่านสายพานลงสู่รถบรรทุกไปส่งตามจุดต่าง ๆ โดยใช้คำสั่งผ่านระบบคอมพิวเตอร์  ซึ่งมีอยู่เพียงไม่กี่เครื่องในโรงพิมพ์  ใช้บุคลากรเพียงไม่กี่คนก็สามารถทำงานได้ปริมาณมากมาย  นอกจากนี้ยังใช้ในระบบต่าง ๆ เช่น การซื้อตั๋วดูภาพยนตร์  การจองตั๋วเครื่องบิน  รถไฟ  และอยู่ในงานอื่น ๆ อีกมาก
5.  ความแตกต่างหลากหลายของพนักงาน (Growth for workers Diversity) การดำเนินธุรกิจในปัจจุบัน  มีความหลากลายของบุคลากร  ธุรกิจต่าง ๆ มีการขยายตัวเป็นบริษัทมหาชน  การลงทุนจากต่างชาติ  บริษัทข้ามชาติ  จึงทำให้มีบุคลากรจากประเทศต่าง ๆ ที่ทำธุรกิจร่วมกัน  ทั้งตำแหน่งพนักงาน  ผู้บริหาร  แตกต่างกันทั้งเพศ  วัย  การศึกษา  และผู้บริหารที่เป็นสตรี  ในปัจจุบันมีธุรกิจติดต่อต่างประเทศซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสนธิสัญญาต่าง ๆ เช่น WTO , FTA  เป็นต้น
6.  ให้ความสำคัญกับแรงงานทุกวัย (Aging workforce) แรงงานมีอายุต่างกัน  งานบางประเภทใช้ความชำนาญการ  ผู้ที่มีอายุการทำงานมากจะมีประสิทธิภาพดี  แต่งานที่ต้องใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ ผู้สูงอายุมักไม่ค่อยยอมรับการเปลี่ยนแปลง  ดังนั้นจึงมีการสนับสนุนการลาออกก่อนมีการเกษียณอายุ  ในทัศนะของคุณธนินทร์  เจียรวรานนท์  ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท  ซีพี  กล่าวว่า  องค์กรต่าง ๆ ควรมีบุคลากรที่มีอายุต่าง ๆ กัน  ทั้งอายุ  50  ปี  40  ปี  30  ปี  และ  20  ปี  เพื่อการจัดมอบหมายหน้าที่การงานให้เหมาะสมกับความรู้และความสามารถ  และความเหมาะสมของวัย
7.  ความแตกต่างหลากหลายของแรงงาน  ธุรกิจที่ต้องใช้แรงงานจำนวนมาก  เช่น  โรงงานผลิตปลากระป๋อง  ผลิตภัณฑ์จากปลา  จะมีแรงงานที่เข้า – ออกอยู่เป็นประจำ จึงทำให้การผลิตบางช่วงช้าลง เนื่องจากแรงงานใหม่ขาดทักษะ ต้องมีการสอนงานใหม่ ๆ
          การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดดังกล่าว  ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการบริหารจัดการของผู้บริหาร  และพนักงานต้องปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงกับสภาพแวดล้อมทางสังคม  เศรษฐกิจ  การเมือง  และเทคโนโลยี
   ที่มา  http://uhost.rmutp.ac.th/kanlayanee.so/L5/5-3-1.html

การบริหารความเปลี่ยนแปลงจากยุคเก่า สู่ยุคใหม่

การบริหารความเปลี่ยนแปลงจากยุคเก่า สู่ยุคใหม่
น.พ.สมชัย ตั้งพร้อมพันธ์




ในโลกแห่งการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วและไร้พรมแดน ส่งผลให้โลกแคบลง เทคโนโลยี และความรู้ทาง วิทยาการใหม่ๆเกิดขึ้น
       และถูกส่งต่อไปทั่วโลกอย่างไร้ขีดจำกัดผ่านช่องทาง อินเตอร์เน็ต เทคโนโลยีและ การรับรู้อย่างรวดเร็วเหล่าส่งผลในด้านความ
       เป็นส่วนตัวน้อยลง ความผิดพลาดในอดีตที่ถูกเก็บเอาไว้ เป็นความลับได้รับการเปิดเผยมากขึ้น ความโปร่งใส จริยธรรม ถูกตั้ง
       เป็นประเด็นอย่างเข้มข้นในการ บริหารงานองค์กรในทุกวันนี้ 

       อย่างไรก็ตาม ความสำคัญตกอยู่ที่ผู้นำองค์กร ได้แก่ กรรมการบริษัทซึ่งเป็น ผู้กำหนด นโยบาย และ CEO ผู้วางกลยุทธ์ในการ
       ดำเนินการ จำเป็นต้องตระหนักในความเปลี่ยนแปลง เหล่านี้ด้วย และต้องปรับ ตัวให้ทันยุค เพราะทุกวันนี้หมดยุคเถ้าแก่เป็น
       จอมบงการหรือ อัศวินม้าขาว แล้ว อีกทั้งกฎหมายเกี่ยวกับ สังคมก็รุนแรงมากขึ้นในการคุ้มครองความปลอดภัย และสวัสดิภาพ
       ของผู้บริโภค

        ผู้นำยุคเก่า มีสถานะเป็นแบบเถ้าแก่ ใช้อำนาจตัดสินในทุกเรื่อง ไม่มีการกระจายอำนาจ เข้าไปยุ่งทุก เรื่องจนลูกน้องเกร็งไม่ต้อง
        ทำอะไร อิงสามัญสำนึกของผู้นำอย่างเดียว ขาดการฟัง ความคิดเห็นของลูกน้อง อาศัยโชคชะตาและหมอดูเข้าช่วย ความสำเร็จ
        เกิดขึ้นก็ภูมิใจจนเคลิ้ม พอล้มเหลวก็โทษโชคชะตาหรือ คนอื่นทำให้เกิด ไม่มีการวางแผนและคำนวณผลลัพธ์ล่วงหน้า อย่างดี 
        บางคนทำธุรกิจตามใจชอบเหมือน เลือกเบอร์แทงหวย ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ที่จะได้เป็นที่ตั้ง บ้างก็เอาเปรียบลูกค้า
        ยังไม่พอ หัน มาเอาเปรียบพนักงานด้วยเพื่อกอบโกยความร่ำรวย ชอบใช้สินบนกับผู้มีอำนาจ เพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่จะได้
        เห็นได้ดาษดื่นทั่วไปในบ้านเมืองเราไม่เว้นแม้แต่ผู้นำ ประเทศที่ร่ำรวยเงินทองมาจากสิ่งเหล่านี้ รวมทั้งการฉวยโอกาสร่ำรวย
        จากการลดค่าเงินบาท อย่างไร้ยางอาย แต่กลับอ้างตนเป็นผู้นำยุคใหม่ (น่าจะเป็นผู้นำแบบเก่าที่เคลือบตัวแบบใหม่) ส่วนเถ้าแก่
        ที่ประสพความสำเร็จมากก็มี หากถ้า มองลึกลง ไปในความสำเร็จของคนเหล่านั้น มักพบว่า ความเป็นผู้นำที่มีคุณธรรมและไม่เอา
        รัด เอาเปรียบผู้คน ลูกค้า รักและมีน้ำใจกับลูกน้อง ไม่ทอดทิ้งยามลำบาก ล้วนมีในคนเหล่านั้น ส่งผลให้เกิดความสำเร็จ ในธุรกิจ
        แบบยั่งยืนไปได้หลายรุ่นจนถึงปัจจุบัน 

            อย่างไรก็ดี แนวทางการบริหารในโลกที่ไร้พรมแดน ที่มีความเปลี่ยนแปลงและเข้าถึงอย่าง รวดเร็ว รวมทั้งการแข่งขันที่ดุเดือด 
        รุนแรง ผู้นำในยุคใหม่จำเป็นต้องอาศัยการเรียนรู้ ตามให้ทัน และปรับตัว ให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงในด้านต่างๆที่เกิดขึ้นให้ได้         ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ต้องเริ่มที่


         1. เปิดใจยอมรับความเปลี่ยนแปลง

              มองโลกของการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวก และยอมรับว่าต้องเกิด ไม่มีอะไรมาหยุด ธรรมชาตินี้ได้ เรา ต้องหาวิธีปรับตัวอยู่
             กับความเปลี่ยนแปลงนี้ให้ได้อย่างไร

             ลดการยึดติด ไม่หลงใหลกับความคิดเห็นตนเองแต่ฝ่ายเดียว ไม่หลงปลื้มกับความ สำเร็จในอดีต จนมากเกินไป ขอให้
             เป็นแค่รางวัลที่ได้รับในช่วงเวลาที่ผ่านมาส่วนอนาคต คงเป็นความหวังใหม่ที่ต้อง สร้างต่อไป

             เรียนรู้ความเปลี่ยนแปลงด้วยใจที่เป็นธรรม เปิดกว้าง รับฟัง เป็นกลาง ไม่จับผิดโดย เอาความคิ เห็นตนเป็นที่ตั้ง ติดตาม
              ข่าวสารอยู่เสมอ รู้จักเลือกสิ่งที่ดีมีประโยชน์เหมาะสม มาใช้ สิ่งที่คิดว่าไม่ดี ไม่เหมาะ เก็บเอาไว้เป็นความรู้

             ข่าวหรือบทความทางสื่อที่มีมากมายทุกวันนี้เป็นแหล่งเรียนรู้จากประสบการณ์ของผู้อื่น
            เป็นอย่างดีสามารถนำมาวิเคราะห์ เทียบเคียงกับเราได้

             มองข่าวทุกชิ้น หรือบทความของทุกคนด้วยใจเป็นกลาง ไม่เอาบรรทัดฐานตนไปจับผิด ว่าดีหรือเลว ไม่ว่าทั้งดี หรือเลวล้วน
              เป็นแหล่งความรู้ให้เราเลือกรับมาปฏิบัติทั้งนั้น

         2. เรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ๆที่เป็นช่องติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก

             ผู้นำยุคใหม่ต้องมีความรู้เรื่องการใช้ประโยชน์คอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะโปรแกรมทำงานของ Office เป็นอย่างน้อย เพราะงาน
              บางอย่างผู้นำไม่สามารถใช้ผู้อื่นทำแทนได้โดยเฉพาะในการประมวลข้อมูล ที่สำคัญและไม่สามารถเปิดเผยได้ทั่วไป 

           ผู้นำต้องเรียนรู้เรื่องราวทั่วโลกผ่านอินเตอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็นการศึกษาคู่แข่ง เปรียบเทียบ หาตลาด คู่ค้า ขายสินค้ารวมถึงการ
              ซื้อวัตถุดิบก็ตาม จึงจำเป็นต้องมีทักษะในการใช้ Internet เป็นช่องทางติดต่อ กับโลกภายนอก

         3. มีความเชี่ยวชาญในการใช้ภาษาสากล 

             นอกจากภาษาไทยแล้ว การเรียนรู้ภาษาของโลก คือ ภาษาอังกฤษ เป็นสิ่งจำเป็น ในการบริหารยุค ใหม่ เพราะเป็นภาษา
              สากลที่ใช้สื่อสารทั่วโลก อีกทั้งเป็นภาษาที่ใช้ใน อินเตอร์เน็ตเป็นหลัก ส่วนภาษจีน ญี่ปุ่น ก็ถือว่ามีความสำคัญเช่นกันความ
              สามารถใน การสื่อสารนับเป็นเครื่องมือติดต่อกับโลก และถือเป็น ความ ได้เปรียบในการแข่งขัน 

         4. ศึกษากฎหมายและระเบียบปฏิบัติที่สังคมกำหนด 

         กฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคและสิทธิของผู้บริโภค รวมไปถึง มูลนิธิ องค์กร NGO ซึ่งนับ วันจะเป็นตัวแปรสำคัญที่มีผลกระทบ
             ทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อองค์กรในสังคมยุคนี้ และภายหน้า การกำหนดวิถีของ องค์กรจำเป็นที่ผู้นำต้องติดตามความเป็นไป
              ของปัจจัย ที่ส่งผลกระทบเหล่านี้ให้เข้าใจโดยไม่ไปกำหนดนโยบายปฏิบัติที่ขัดแย้ง หรือไม่เป็นธรรม หรือเป็นการละเมิดผู้อื่น
              กฎหมายแรงงานก็มีส่วนสำคัญที่ผู้นำ ต้องเข้าใจสร้างกลไกบริหาร ให้สอดคล้องหรือดีกว่า ไม่ฝ่าฝืนและเอาเปรียบแรงงาน

         5. ปรับเปลี่ยนองค์กรให้ทันต่อสถานการณ์ผ่านกระบวนการสั่งการที่รวดเร็ว 

           ต้องยอมรับว่าในสังคมยุคใหม่ ความสามารถในการบริหารต้องเพิ่ม มิติของเวลา(Speed) เข้ามา เกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยง
              ไม่ได้ ชัยชนะนอกจากความสามารถแล้วยังถูกพิสูจน์ด้วย เรื่องของเวลา คือ “ความรวดเร็ว” อีกด้วย

           ผู้นำต้องกล้าตัดสินใจปรับรูปแบบให้ทันต่อสถานการณ์ บนพื้นฐานความรอบรู้ และ รอบคอบ

           สิ่งที่ต้องการให้เปลี่ยนแปลงต้องสื่อสารไปยังผู้เกี่ยวข้องให้เข้าใจ รวมถึงทุกคนในองค์กร มิฉะนั้น จะกลายเป็นอุปสรรค
              ในการเปลี่ยนแปลง

            ติดตามวัดผลความเปลี่ยนแปลง โดยมีตัวชี้วัดที่เป็นรูปธรรม


         6. สร้างความมีส่วนร่วมและมุมมองใหม่ให้กับผู้ร่วมงานและผู้ใต้บังคับบัญชา

          ระดมความคิด สร้างเป้าหมายร่วม(Common goal)
          จัดอบรม นิเทศงาน เพื่อให้ทีมเข้าใจความสำคัญที่ต้องการบรรลุเป้าหมายคืออะไร 
          สร้างทีมและ Commitment ร่วมกัน 

         7. ให้ความสำคัญกับระบบธรรมาภิบาล

         การจัดซื้อ จัดจ้างที่โปร่งใส มีกรรมการร่วมรับผิดชอบ
        จัดระบบตรวจสอบภายในให้เข้มแข็ง สม่ำเสมอ เพราะ “คน เป็นสัตว์ประเสริฐที่ไว้ใจ
          ไม่ค่อยได้”
        มีความรับผิดชอบต่อลูกค้า สร้างช่องทางรับคำร้องเรียนและวัดความพึงพอใจของลูกค้า
        มีระบบคุณภาพรองรับ และสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วเป็นรูปธรรมที่
          วัดได้ และมี กระบวนการติดตามปัญหาต่างๆ เชิงรุก รวมถึงปัญหาบริการ
        มีความยุติธรรม และความชอบธรรม ในการประกอบธุรกิจ
        มีการบริหารบุคลากรที่เป็นธรรมและไม่ฝ่าฝืนกฎหมายแรงงานให้ความสำคัญกับปัญหา
           แรงงาน มีการ เพิ่มศักยภาพแรงงานด้วยการจัดงบการอบรม เพิ่มพูนความสามารถของ
           แรงงาน การ ยุคใหม่ได้ นำการบริหารHR มาร่วมเป็นส่วนสำคัญหลักในการกำหนดทิศทาง
           ธุรกิจที่สอดคล้อง กับความสามารถ (Competency)ของคน
        มีระบบตรวจสอบจริยธรรมองค์กรโดยเปิดให้มี ผู้รับผิดชอบต่อคำร้องเรียนในเรื่องต่างๆ

         8. ตอบแทนสังคมในรูปแบบต่างๆ

        ธุรกิจและสังคมไม่สามารถแยกจากกันได้อีกต่อไป การเป็นส่วนหนึ่งของสังคมด้วย
             การสร้างช่องทาง สื่อสารกับสังคมลูกค้าเป็นเรื่องจำเป็นในการบริหารยุคใหม่
        การกำหนดเป็นนโยบายที่จะตอบแทนสังคมถือเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารองค์กรแบบใหม่
        มีการจัดระบบตอบแทนสังคม (CSR - Corporate Social Responsibility)ผ่านกิจกรรม
             ต่างๆ หลายรูปแบบตามความเหมาะสมโดยเต็มใจจากคนทุกระดับในองค์กร 

          ข้อคิดการบริการยุคใหม่
              1. ไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเปลี่ยนแปลง
              2. จริงอยู่ที่คนเราเปลี่ยนแปลงตนเองได้ยาก แต่หากเรายังเป็นคนที่มีปัญญาแห่งความ
                เป็นผู้นำ และความสามารถ ความเปลี่ยนแปลงตนเองและผู้อื่นย่อมเป็นไปได้ ไม่ช้าก็เร็ว
                ขอให้มี ความเต็มใจ ( คือมี อิทธิบาท4 ได้แก่ ฉันทะ-ความพอใจ/วิริยะ-ความเพียร/
                จิตะ-ความมุ่งมั่น /วิมังสาควา ใคร่ครวญอย่างรอบคอบ)
              3. ความสามารถในการบริหาร ทำให้บริษัทเจริญรุ่งเรือง แต่ความเป็นผู้มีคุณธรรมของผู้นำ
                ทำให้ บริษัทประสบความสำเร็จยาวนานและยั่งยืน
ที่มา  http://board.ksbrhospital.com/forum.php?mod=viewthread&tid=21

การบริหารการจัดการยุคใหม่

ยุคการจัดการสมัยปัจจุบัน (Modern) 
(ค.ศ. 1950-ปัจจุบัน)
1. แนวความคิดการจัดการโดยใช้คณิตศาสตร์เพื่อช่วยในการตัดสินใจ 
เป็นแนวความคิดที่ใช้ตัวเลขเป็นเครื่องมือในการบริหารและการตัดสินใจ โดยมีการพยายามปรับข้อมูลต่าง ๆ ให้เป็นตัวเลข และนำตัวเลขเหล่านั้นผ่านกระบวนการคำนวณทางคณิตศาสตร์และตัวเลขที่เป็นผลลัพธ์จะนำไปสู่การวิเคราะห์ ตีความ และแปรความหมาย และจะนำไปใช้ประกอบในการตัดสินใจของผู้บริหาร อย่างไรก็ตามการใช้ตัวเลขหรือสูตรคำนวณต่าง ๆ ที่เป็นกระบวนการทางคณิตศาสตร์นั้น มีข้อจำกัดและมีข้อยกเว้นมากซึ่งข้อจำกันที่เป็นข้อยกเว้นเหล่านี้แท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้อง และมีอิทธิพลที่สำคัญในการที่จะต้องพิจารณาประกอบในการบริหารงานและการตัดสินใจ
แต่อย่างไรก็ตาม ตัวเลขที่ผ่านการประมวลทางคณิตศาสตร์ออกมาเป็นผลลัพธ์จะใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพเพียงใดนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้วิเคราะห์ที่จะต้องคำนึงถึงปัจจัยแวดล้อมอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องและจะต้องนำมาพิจารณาประกอบกับผลลัพธ์ที่เป็นตัวแบบอย่างสมเหตุสมผล
2.แนวความคิดการจัดการเชิงระบบ
แนวความคิดการจัดการเชิงระบบ โดย Norbert Wiener (ค.ศ. 1958) เป็นการนำเอาแนวคิดเกี่ยวกับระบบ (system) มาประยุกต์ใช้ ซึ่งการที่จะเข้าใจแนวความคิดนี้ได้ดีนั้นจะต้องมีความเข้าใจเกี่ยวกับระบบในอันดับแรกก่อน
ระบบ (system) คือ ส่วนต่าง ๆ จำนวนหนึ่ง ซึ่งสัมพันธ์และขึ้นอยู่ต่อกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเพื่อกระทำงานสิ่งบางอย่างให้สำเร็จผลตามต้องการ
ลักษณะสำคัญของระบบ 
1. ในระบบใหญ่ (system) จะประกอบด้วยระบบย่อย (sub system) 
2.ทั้งระบบจะมีการเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาในลักษณะเป็น dynamic 
3.การเคลื่อนไหวของระบบย่อย (sub system) จะมีผลกระทบซึ่งกันและกันอย่างต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ (chain of effect) 
4.การเปลี่ยนแปลงของระบบหนึ่งจะส่งผลกระทบต่อระบบอื่น 
ชนิดของระบบ แบ่งได้เป็น 2 ชนิด คือ
ระบบปิด (Closed system) เป็นระบบที่ไม่เกี่ยวพันกับสิ่งแวดล้อมภายนอก และสิ่งแวดล้อมภายนอกจะไม่มีอิทธิพลต่อกลไกของระบบ
ระบบเปิด (Opened system) เป็นระบบที่ต้องคำนึงถึงสิ่งแวดล้อม เนื่องจากสิ่งแวดล้อมภายนอกต่าง ๆ นั้นมีอิทธิพลต่อกลไกของระบบ
องค์ประกอบสำคัญของระบบ
ดังนั้น แนวความคิดการจัดการเชิงระบบ (system approach) เป็นแนวความคิดที่มององค์การและกลไกภายในองค์การว่าลักษณะเหมือนกับระบบ กล่าวคือถ้าจะพิจารณาองค์ประกอบส่วนนำเข้า (input) ขององค์การก็ได้แก่ ปัจจัยทางการจัดการต่าง ๆ เช่น วัตถุดิบ แรงงาน เครื่องจักร โดยส่วนนำเข้าเหล่านี้จะนำไปผ่านกระบวนการ (process) คือผ่านกระบวนการและกิจกรรมทางการบริหาร และในส่วนของผลลัพธ์ (output) ก็คือ สินค้า หรือบริหาร และนำไปสู่การบรรลุวัตถุประสงค์ก็คือ กำไร ผลตอบแทนที่น่าพอใจของผู้ถือหุ้นและความอยู่รอเจริญเติบโตขององค์การ

การมองโดยภาพรวมขององค์การ อาจกล่าวได้ว่าองค์การเป็นระบบเปิด เนื่องมาจาก การทำงานโดยผ่านกระบวนการต่าง ๆ เพื่อให้ออกมาเป็นความสำเร็จอย่างมีประสิทธิภาพตามเป้าหมายนั้นจะต้องขึ้นอยู่กับปัจจัยแวดล้อมต่าง ๆ ได้แก่ กฎหมาย เศรษฐกิจ การเมือง ลูกค้า คู้แข่งขัน เทคโนโลยี ฯลฯ ซึ่งความสำเร็จขององค์การจะมีประสิทธภาพมากน้อยเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับอิทธิพลของปัจจัยต่าง ๆ เหล่านี้ นอกจากนี้ก็มีระบบการควบคุม ประเมินผลงานเพื่อเป็นข้อมูลย้อนกลับหรือ feedback เพื่อนำไปสู่การแก้ไขและพัฒนาต่อไป
กลไกการจัดการเชิงระบบ ก็เป็นการมององค์การในลักษณะ กลไกของระบบ กล่าวคือ
- องค์การเปรียบเสมือนระบบใหญ่ (system) ซึ่งประกอบด้วยระบบย่อยต่าง ๆ (sub system) เช่น ระบบตลาด ระบบผลิต ระบบการเงิน ระบบบัญชี ระบบการบริหารบุคคล เป็นต้น 
- องค์การจะมีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา ก็คือ มีการทำงานตลอดจนการปฏิบัติกิจกรรมทางการบริหาร เพื่อให้ประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย
- ในระบบย่อย หรือ หน่วยงานต่าง ๆ ก็จะมีการทำงานตามหน้าที่ ซึ่งจะต้องมีการติดต่อประสานงานระหว่างกันอยู่ตลอดเวลา โดยอาศัยระบบการจัดการการติดต่อสื่อสารภายในที่มีประสิทธิภาพ
- เมื่อหน่วยงานใด หรือส่วนงานใดเกิดการเปลี่ยนแปลงก็จะส่งผลกระทบไปยังหน่วยงานอื่น ๆ ถึงแม้แต่ละหน่วยงานจะมีเป้าหมายเป็นของตนเองตามลักษณะงาน แต่ในภาพรวมแล้วเป้าหมายเหล่านั้นจะต้องมีทิศทางเดียวกันเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายโดยรวมขององค์การ
องค์ประกอบสำคัญของระบบ
ดังนั้น แนวความคิดการจัดการเชิงระบบ (system approach) เป็นแนวความคิดที่มององค์การและกลไกภายในองค์การว่าลักษณะเหมือนกับระบบ กล่าวคือถ้าจะพิจารณาองค์ประกอบส่วนนำเข้า (input) ขององค์การก็ได้แก่ ปัจจัยทางการจัดการต่าง ๆ เช่น วัตถุดิบ แรงงาน เครื่องจักร โดยส่วนนำเข้าเหล่านี้จะนำไปผ่านกระบวนการ (process) คือผ่านกระบวนการและกิจกรรมทางการบริหาร และในส่วนของผลลัพธ์ (output) ก็คือ สินค้า หรือบริหาร และนำไปสู่การบรรลุวัตถุประสงค์ก็คือ กำไร ผลตอบแทนที่น่าพอใจของผู้ถือหุ้นและความอยู่รอเจริญเติบโตขององค์การ
1. แนวความคิดการจัดการตามสถานการณ์ 
แนวคิดนี้ได้ถูกพัฒนาขึ้นมาให้สอดคล้องกับสภาพการในยุคใหม่ที่ต้องเผชิญกันการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ขององค์การ เป็นแนวคิดทางการบริหารที่มุ่งสร้างความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรผัน
ได้แก่ สภาพแวดล้อมกับการเปลี่ยนแปลงองค์การอย่างเหมาะสม โดยการออกแบบองค์การอย่างเหมาะสม และกระทำการบริหารจัดการให้สอดคล้องกับสถานการณ์เฉพาะอย่างเกิดขึ้น คือ 
1. มุ่งให้ความสำคัญต่อสภาพแวดล้อมองค์การยอมรับหลักการต่าง ๆ ที่เป็นสากลควบคู่กับการมอง
2. องค์การแต่ละองค์การมีลักษณะพิเศษเฉพาะมุ่งแสวง หาความเข้าใจของความสัมพันธ์ที่ขึ้นอยู่ระหว่าง 
3. กับระบบย่อยต่าง ๆ ภายในองค์การตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่างองค์การกับสภาพแวดล้อมภายนอก 
4. ยอมรับว่าสภาพแวดล้อมภายนอกและระบบย่อยภายในต่าง ๆ ของแต่ละองค์การค่อนข้างมีลักษณะพิเศษอย่าง 
จะเห็นว่าแนวคิดนี้มีความเข้าใจว่า ไม่มีแนวทางของการบริหารหรือทฤษฎีการบริหารใดที่ดีทีสุดเพียงแนวทางเดียว ที่จะใช้ได้กับองค์การทุกรูปแบบ การบริหารจะมีประสิทธิภาพย่อมขึ้นอยู่กับความสามารถประยุกต์และเลือกใช้วิธีการอย่างเหมาะสมตามแต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้น
ได้มีนักวิชาการบริหารที่ได้ศึกษาแนวคิดตามสถานการณ์และได้สร้างเป็นแนวคิดขึ้นมา เช่น

- Paul Pigors และ Charles Myers ได้พัฒนาแนวคิด “การบริหารบุคคลตามสถานการณ์” เป็นการศึกษาเพื่อแสดงให้เห็นถึงผลกระทบของตัวแปรต่าง ๆ ต่อหน้าที่ต่าง ๆ ของการบริหาร
- Fred Fiedler ได้พัฒนารูปแบบจำลอง “ความเป็นผู้นำตามสถานการณ์” เป็นรูปแบบจำลอง ซึ่งชี้ให้เห็นถึงผลกระทบของสถานการณ์ที่มีต่อความเป็นผู้นำ และชี้ให้เห็นถึงตัวแปรผันสถานการณ์ที่สำคัญที่สุดที่มีผลต่อแบบของผู้นำ ซึ่งมี 3 ปัจจัย ได้แก่ อำนาจหน้าที่ตามตำแหน่ง การยอมรับของผู้ใต้บังคับบัญชาและโครงสร้างของงาน
- Paul Lawrence และ Jay Lorsch ได้พัฒนาการออกแบบองค์การตามสถานการณ์ขึ้นมา โดยชี้ให้เห็นว่าจะไม่มีแนวทางที่ดีที่สุดเพียงแนวทางเดียวในการจัดองค์การ
วิธีการศึกษารูปแบบหรือแนวความคิดทางการจัดการ 
1.วิธีการศึกษาในรูปของกรณีศึกษาหรือจากการสังเกต(the Empirical or Case Approach) 
การศึกษาทางการจัดการแบบนี้เป็นการวิเคราะห์หรือศึกษาการจัดการโดยอาศัยประสบการณ์แล้วมาวิเคราะห์ การศึกษาการจัดการโดยวิธีนี้เป็นที่เชื่อว่าเป็นการศึกษาจากความสำเร็จหรือความผิดพลาดของงานบริหารเฉพาะกรณีไป และผู้ศึกษาจะต้องพยายามศึกษาจากปัญหาที่ระบุเอาไว้อย่างเด่นชัดและสถานการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้จะทำให้นักการจัดการสามารถศึกษาและวิเคราะห์แนวความคิดทางการจัดการได้ 
2.วิธีการศึกษาจากพฤติกรรมของมนุษย์ 
(The Interpersonal Behavior Approach) 
การศึกษาจากพฤติกรรมของมนุษย์เป็นวิธีการอย่างหนึ่ง เพราะในการศึกษาทางด้านการจัดการเป็นการศึกษาถึงความสัมพันธ์ของบุคคลในองค์การ สภาวการณ์การเป็นผู้นำ 

3.วิธีการศึกษาการตัดสินใน(Decisional Approach) 
เป็นวิธีการศึกษาทางการจัดการที่นำเอาข้อมูลหรือการวิเคราะห์เชิงปริมาณเข้ามาใช้ประกอบการตัดสินใจ 

4.วิธีการศึกษาโดยวิธีการเชิงระบบ(System Approach) 
คำว่า ระบบ หมายถึงส่วนต่าง ๆ จำนวนหนึ่งที่มีผลกระทบต่อกันและมีส่วนเชื่อมโยงกันเพื่อที่จะทำให้งานขององค์การบรรลุเป้าหมายที่องค์การต้องการได้ 
5.วิธีการศึกษาแบบวิธีการปรับตัว(Adaptive of Ecological Approch) 

เป็นระบบเปิดจะต้องวิเคราะห์โดยการศึกษาสภาวะแวดล้อมภายในองค์การกับสภาวะแวดล้อมภายนอกองค์การควบคู่กันไปด้วย
ที่มา http://beourfriend.wikispaces.com/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88